เมื่อไม่นานมานี้ ผมอ่านเจอว่า มีการวัดความสุขของคนในแต่ละประเทศและประเทศที่คนมีความสุขมากที่สุดคือ เดนมาร์ก ไม่ใช่เพราะร่ำรวยแต่เป็นเพราะมีอิสระในการดำเนินชีวิต ข้อมูลตรงนี้ผมว่าน่าสนใจทีเดียว เพราะมักจะคิดอยู่เสมอว่า วัฒนธรรมแบบตะวันตกที่เอื้อให้คนมีอิสระมากกว่า น่าจะส่งผลถึงความสุข ความสบายใจ ที่ได้ทำสิ่งที่ตัวเองต้องการ ก็อาจจะทำให้ทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น หรือ มีชีวิตคู่ตัวเองต้องการ นอกจากเรื่องนี้ที่ผลต่อสุขภาพจิตโดยตรงแล้ว น่าจะส่งผลดีต่อการพัฒนาประเทศด้วย ลองคิดดูเล่นๆว่าวัฒนธรรมลักษณะนี้ในระดับย่อยๆลงมาแล้ว มันส่งผลอะไรบ้าง เมื่อปล่อยให้ลูกหลานมีอิสระ พ่อแม่ก็ไม่ต้องเก็บเงินไว้มากมายเพื่อลูก เพราะคิดว่าลูกควรจะหาด้วยตนเอง ความโลภในการจะหาเงินเพื่อครอบครัวตนเองหรือพวกพ้อง ก็อาจจะลดน้อยลงไป เมื่อคิดถึงส่วนตัวน้อยลงไปแล้วก็น่าจะคิดถึงส่วนรวมมากขึ้น จิตสำนึกต่อส่วนรวมนี้ ผมคิดว่า เป็นปัจจัยที่สำคัญในการพัฒนาประเทศเลยทีเดียว อย่างในอเมริกา การที่มีเงินมากๆแล้วบริจาคให้สังคมนั้นก็ถือเป็นธรรมเนียมเลยทีเดียว เช่นบิล เกตส์ ที่บอกว่า เงินให้ลูกหลานนั้นให้แค่จำนวนหนึ่งพอ ที่เหลือควรไปหาเอง ทรัพย์สินส่วนใหญ่ก็บริจาคให้มูลนิธิไป เรื่องนี้จะมองว่า บริจาคเพื่อเอาหน้าก็เป็นได้ แต่อย่างไรผมก็คิดว่า ผลลัพธ์ของมันเป็นเรื่องที่สมควรชื่นชม นอกเหนือไปจากการหาเงินเพื่อลูกหลาน แต่นักธุรกิจ/นักการเมือง อเมริกัน โกงๆก็มีเยอะเหมือนกัน มันก็คงมีปัจจัยอื่นๆอีกเยอะอะนะ
ประวัติเอกสารจากหมวดหมู่ ‘มุมมองของชีวิต’
อิสระในการดำเนินชีวิต
Posted in มุมมองของชีวิต on มกราคม 13, 2009 | Leave a Comment »
จะพยายามกลับมาเขียนอีกครั้ง
Posted in มุมมองของชีวิต on มกราคม 10, 2009 | 1 ความคิดเห็น »
ห่างหายจากการเขียน Blog ไปปีกว่า ไม่ได้มีสาเหตุอะไรเลย
เพราะไม่ได้เขียนไปพักนึง ก็เลยขี้เกียจเขียนไปเลย
พอปลายปี 2008 เลยมาคิดว่า มีเหตุการณ์เกิดขึ้นมากมาย น่าเสียดายถ้าไม่ได้บันทึกไว้สักหน่อย
ปี 2009 นี้เลยตั้งใจว่าจะเขียนให้สม่ำเสมอให้ได้
เริ่มกันวันนี้เลย
อัตตาและหน้าที่
Posted in มุมมองของชีวิต on ตุลาคม 1, 2007 | 2 Comments »
หลังๆนี้มีโอกาสได้อ่านหนังสือ , ได้ยินได้ฟัง เกี่ยวกับเรื่องการลดอัตตามากขึ้น หนังสือเล่มหนึ่งซึ่งมีผลต่อความคิดผมมากๆคือ เดินสู่อิสรภาพ ของ อ.ประมวล เพ็งจันทร์ อาจารย์ประมวลเป็นอดีตอาจารย์ประจำภาควิชาปรัชญา มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ วันหนึ่งเมื่อสัก 2-3 ปีที่แล้ว อ.คิดว่า สถาบันการศึกษาเริ่มเปลี่ยนแปลงไปเป็นธุรกิจขึ้นทุกที ซึ่งขัดกับทรรศนะส่วนตัวของอาจารย์ที่มีต่อสถาบันการศึกษา กอปรกับ อาจารย์อยากทำตามความฝันที่ตัวเองอยากทำมานานคือ เดินเท้ากลับบ้านที่สมุย อาจารย์จึงลาออกจากการเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยแล้วเริ่มทำตามความฝันที่วางไว้ เป้าหมายของการเดินคือ ให้หลุดพ้นจากความกลัว ความโลภ โกรธ หลง อาจารย์ตั้งใจจะไม่ใช้เงินเลยระหว่างการเดินทาง และจะไม่โอดครวญขอความช่วยเหลือจากใคร นอกจากผู้อื่นจะเมตตาให้, เดินโดยอาศัยความศรัทธาที่มีต่อเพื่อนมนุษย์ , ความเชื่อว่า เมตตาธรรมยังคงมีอยู่ในสังคม เดินโดยมีความคิดที่ว่า ถ้าจะตายก็พร้อมจะตาย หลังจากที่ลาออก อาจารย์เริ่มจากการฝึกเดินแถวๆบ้านก่อน ประมาณเดือนนึง จนคิดว่าปรับสภาพร่างกายได้พอเพียงแล้ว ก็ออกเดินทางจากเชียงใหม่ถึงสุราษฏร์ อาจารย์ใช้เวลาทั้งหมดสองเดือนกว่าๆ ระหว่างทางก็ได้พบปะผู้คนมากมาย และได้ค้นพบสัจธรรมหลายๆอย่างด้วยตนเอง อาจารย์ใช้ใจสัมผัสกับสิ่งที่พบเจอมากกว่าที่จะใช้เหตุผล และได้ขบคิด วิเคราะห์สิ่งต่างๆที่ได้พบเจอและเปรียบเทียบกับธรรมะที่เคยศึกษามา สิ่งที่อาจารย์ได้ถ่ายทอดผ่านหนังสือเล่มนี้สอดแทรกแง่คิดต่างๆไว้มากมาย สรุปแล้วเป็นหนังสือที่ดีมากๆ อยากแนะนำให้ทุกคนได้อ่าน
……
สิ่งหนึ่งที่ผมนำมาคิดและพยายามจะทำก็คือ การลดอัตตาของตัวเอง คือ ลดความคิดที่เอาตัวเองเป็นศูนย์กลาง, ลดความคิดที่ว่าตัวเองสำคัญกว่าคนอื่น, ลดความคิดเรื่องตัวกู [...]
บางช่วงของชีวิต
Posted in มุมมองของชีวิต on สิงหาคม 10, 2007 | 1 ความคิดเห็น »
เคยเป็นไหมครับ บางทีรู้สึกเบื่อๆไม่อยากทำอะไรเลย
ไม่ใช่แค่ไม่อยากทำงาน แต่มันไม่อยากสนุก ไม่อยากเที่ยว จะว่าไปก็ไม่อยากพักด้วยซ้ำ รู้สึกอยากหายไปเฉยๆ
แต่ก่อนสัก 3-4 ปีที่แล้วตอนที่ยังเรียนอยู่อเมริกา ผมจะมีความรู้สึกแบบนี้ค่อนข้างบ่อย
จะว่าเบื่อชีวิตก็ไม่เชิง มันคงปนๆกับความเหงาและท้อแท้เรื่องวิทยานิพนธ์ผสมๆกันอยู่ด้วย
กลับมาทำงานแล้วก็มีอะไรให้ทำเยอะขึ้น ทำโน่นทำนี่ ก็ไม่ค่อยมีความรู้สึกแบบนี้
พอตอนนี้ มีความรู้สึกนี้เข้ามา มานึกๆดูแล้วเลยเข้าใจว่า อืม..ไม่มีอะไรมากหรอก
ตอนนั้นเราก็แค่ขี้เกียจจะทำงาน และ กลัวจะทำไม่สำเร็จ
…ก็เท่านั้นเอง
